What the Fuss!??!

RICKY MARTIN IS GAY!!!!

Iyan lang naman ang balitang pinagkakaguluhan ng mga tao ngayon at sa tono ng mga boses ni Jay Taruc at Mel Tiangco sa 24 oras eh parang issue ito ng pagtaas ng piso o di naman kaya'y pagdating ng mga Martian mula sa buwan at sa pagbibigay ng importansya ng Yahoo news rito kasama ng balitang "door" to after life dug up in Egypt e parang binomba uli ang America sa sobrang importansya ng balita... eh ano ngayon kung bading si Ricky Martin o si Piolo o kaya si Sam? ano naman ngayon?

People sometimes think I'm gay because I once played a gay in a movie. It's funny. Audiences don't think you're a murderer if you play a murderer, but they do think you're gay if you play a gay. ~Perry King

Malamang makakuha na naman ako ng puna tungkol sa sekswalidad ko tungkol rito, dahil sa tagal ng existence ko eh iyon na yata ang malimit na itanong sa akin na mabilis ko rin namang sasagutin. Hindi ako bading pero nararamdaman ko minsan ang public ridicule lalo na kapag tinatanong ako at ang pinakanakakainis ay may ilang tao na kilala mo mula nuon na mula ng makilala ka eh yun na ang tanong at sa pagkikita ninyo uli ay iyon pa rin ang tanong dahil lang sa simpleng kadahilanan na hindi ka katulad kumilos ng karamihan. Sobrang double standard ng society at hindi lang sapat na maging straight ka para mas maging tanggap ka ng buong sistema, kailangan rin kumikilos ka ayon sa stereotypes... na parang nangyari sa akin ng manuod ako ng isang cheesy flick at sinabi sa akin ng isang kakilala na "eew!", sumagot ako ng bakit at sinundan niya na cheesy kasi yung pelikula tapos lalaki ka o lalaki ka nga ba?, na parang dahil ba sa isang pelikula eh masasabi mo na ang sexual orientation ng isang tao? o dahil sa damit, accessories sa katawan o maging hairstyle? Pero base sa ginawa naming research noon, OO ang sagot... dahil lumaki tayo sa isang mundong may double standard na naniniwala sa stereotypes at "moralistang pananaw", lahat ng hindi umayon sa panlasa ay sinasabi ng abnormal.

As long as society is anti-gay, then it will seem like being gay is anti-social. ~Joseph Francis

Nang marinig ko nuon na kasama pala sa mga sinasabing mental ailment na nakalista sa DSM o Diagnostic Statistical Manual for Mental Disorders ang Homosexuality eh napakunot ako ng noo at nasabi kong "bading lang may sayad na?" pero dahil nga naging mas bukas na ang isipan ng marami (basta more than one marami na) eh tinanggal na ito mula sa 3rd edition hanggang sa ilalabas na 5th edition. Pero malamang isa nga itong social problem... sa totoo lang ay wala naman sanang issue dahil konti na lang ang taong tumataas ang kilay sa mga cross dresser o sa mga bakla sa kalye, napapatawa pa nga nila tayo pero pag nasa loob na sila ng pamilya o nasa malapit lang sila ay dun na pumapasok ang usapin ng mahirap na pagtanggap... sa totoo lang medyo alangan naman kasi talagang maisip na naglalampungan ang dalawang lalake o dalawang babae sa isa sa mga bench sa park na ginagawa rin ng ibang magsyota, patunay na rin siguro ng sinabi ni Boy George "There's this illusion that homosexuals have sex and heterosexuals fall in love." siguro nga... totoo...

I'm a supporter of gay rights. And not a closet supporter either. From the time I was a kid, I have never been able to understand attacks upon the gay community. There are so many qualities that make up a human being... by the time I get through with all the things that I really admire about people, what they do with their private parts is probably so low on the list that it is irrelevant. ~Paul Newman

Naisip ko na nag-ugat na naman ito sa kawalan natin ng respeto... sabi ni Rick Warren sa libro niyang "A Purpose Driven Life" na lahat ng tao ay nilikha ayon sa plano ng Diyos at kung kukunin natin ang pananaw ng mga homosexuals na mula bata ay ganon na sila so kung ganon sila ginawa, bakit kailangang baguhin pa? Sa kabilang banda, marami rin kasing miyembro ng third sex ang mapangahas, medyo mahilig magtake advantage. Kung respeto sa inyong kasarian ang hinihingi ninyo ganon na rin sana ang respetong ibigay ninyo sa ibang tao lalo na sa mga taong natitipuhan ninyo sa loob ng palikuran (lalo na sa mga bading, wag na po sana kayong dumungaw kasi meron rin naman po kayo nung gusto ninyong makita eh).

When I was in the military they gave me a medal for killing two men and a discharge for loving one. ~Epitaph of Leonard P. Matlovich, 1988 (Thanks, Marlene)

Give the honor due to a person and never should we regard their sexual preference in showing them some respect. I think it's about time that we stop making fuss over this matter, after all Freud said that if we are to treat homosexuals abnormal, we should also treat heterosexuals as such... Lets all treat each other equally... I think that's fair.

This is Billie.. blogging.

I do.

Sa buong existence ko ay ngayon lang talaga ako nag-alala sa pagiging single. Hindi naman sana talaga big deal dahil hindi naman laging Valentine's Day pero parang habang tumatakbo ang mga araw eh kailangan ko ng isa pang kamay kasi hindi sapat yung mga kamay ko, parang hindi sapat ang isang pares ng paa sa paglalakad at hindi na ako nasisiyahang akapin ang aso ko o di naman kaya'y sumandal sa pader sa oras na kailangan ko ng karamay... kung meron lang akong clone wala nang problema pero dahil wala... mukhang kailangan kong ma-in love.

"You do not need to be loved, not at the cost of yourself. The single relationship that is truly central and crucial in a life is the relationship to the self. Of all the people you will know in a lifetime, you are the only one you will never lose." - Jo Courdert

Nakakainis minsan isipin na parang kinakain ko ang mga paniniwala ko noon na hindi naman kawalan ng isang tao na single siya o wala siyang taong kalambingan dahil sa totoo lang, medyo naiisip kong medyo mahirap pala talagang walang karelasyon dahil walang nangingialam sa iyo, walang nagtetext ng "gud am" o "gudnyt" o di naman kaya'y "mwah" o "XOXO", medyo nakakalungkot and on top of that...FRUSTRATING.


"By persistently remaining single a man converts himself into a permanent public temptation." - Oscar Wilde

Sana nga lang eh delectable ako, attractive o kahit man lang pleasing sa mata pero parang hindi. Hindi ko nga napapansin na nakakakuha ako ng pansin e maliban na lang kung ibubuka ko ang bibig ko at magsasalita saka lang nila maiisipan na may kwenta akong tao pero dalawa pa rin iyon, may mag-iisip na may utak ako (sana utak na lang raw ako) at meron rin namang nag-iisip na isa lang akong malaking joker at yung mga sinasabi ko ay parte lang ng isang skit na parang laging may maghihintay ng punchline mula sa akin o sa kung sino man na pwedeng magputok sa lumilipad kong ulo... pero kadalasan wala kaya iiwan na lang nila ko... flop ang act.
Hindi naman siguro ako ganun kapangit na kahilera nila Chokoleit pero sobrang common raw ng mukha ko at gaya nga ng sabi ng kaklase ko dati "Ay! kamukha mo yung pinsan ko saka yung dati kong kaklase saka sino pa ba yun!?!? ahh! yung nakatabi ko sa jeep kanina... ang dami mo palang kamukha? Ang common naman ng mukha mo! AHHAHA!!!" na hindi ko alam kung dapat ba akong magreact ako ng bayolente o hindi dahil hindi ko rin alam kung nilait niya ba ako o sinabi niya lang kung ano yung obserbasyon niya. Kung naging mas okey siguro ang itsura ko na parang pangStarstruck tapos ang height e parang pangbasketbolista eh hindi siguro ako single ngayon. Yun ay kung ganon.. kaso HINDI.

"If you are single there is always one thing you should take out with you on a Saturday night... your friends." - Sex in the City

Sa mga sandali ng buhay ko na wala akong pag-ibig na tila buong buhay ko yata eh mga kaibigan ang tumatayo kong security blanket/support group/date tuwing Valentine's day pero habang tumatanda tayo eh inevitable na magsasanga-sanga kayo ng daan. May mga aalis, may mga magiging super busy at merong trip lang magstay somewhere far. In years time eh magkakaroon na ng kani-kanyang pamilya ang lahat ng mga kaibigan ko alangan namang maghatak ako ng pamilyado kong barkada? Ngayon ko lang naisip yung tanong na "Sinong pipiliin mo? ung partner mo o yung friend mo? Maraming sumasagot sa friend na hindi nila naiisip na someday, mawawala rin si friend, hindi man totally wala pero hindi na pwede yung palagiang pagsasama ninyo kasi tatanda kayo at kasama ng pagtanda ang paghihiwalay...

"Sometimes you have to stand alone to prove that you can still stand." - Anonymous

Siguro nga malungkot ako ngayon kaya gusto ko ng lovelife... siguro nga kailangan ko ng mas matibay na paa para makahanap ng taong makakasama ko sa pagtanda...

Ang awkward nga eh dahil parang lagi kong tinitingnan ung palasingsingan ko, gusto ko na yatang magpakasal kaya lang wala pa... sabi nila pag lalaki raw eh madaling maghanap ng mapapangasawa pero lahat naman yata ay naghihintay nung taong talagang nararamdaman mong gusto mong makasama. Hindi naman contest yun ng kung sino unang magsasabi eh, nasa magsasabi iyan at sa pagsasabihan...pero hindi naman ako nagsisisi na wala pa rin hanggang ngayon dahil sa isang punto eh desisyon ko rin yun...

You have brains in your head. You have feet in your shoes. You can steer yourself in any direction you choose. You're on your own. And you know what you know. You are the guy who'll decide where to go." - Dr. Seuss

Hindi mo kawalan kung wala kang kapareha. Mabubuhay ka at maaaring maging masaya. Hihinga at makakakain. Magagawa mo ang normal na gawain. PERO... may mga bagay na masarap sanang gawin ng may nakahawak sa kamay mo na alam mong di ka bibitawan.


I am Billie.... blogging.

Ang Mamatay ng Dahil Sayo.

"Ang mamatay ng daheeeeeeeel.... sayo!!!!!!!"

Ganyan kantahin ng mga singers sa kasalukuyan ang huling linya ng ating pambansang awit. At ang dakilang National Historical Institute o NHI ay nabagsakan na naman ang pinakahuling mang-aawit sa laban ni Pacquiao kay Clottey, ang lead vocalist ngayon ng legendary band na The Journey. Approve nga ba sa masa ang pagkanta ni Arnel Pineda sa ating national anthem.

Sa paglaganap ng usapin tungkol sa maling pagkakakanta ni Arnel Pineda sa Lupang Hinirang ay samu't saring depensa ang natamo ng mang-aawit mula sa mga kasamahan sa industriya at sinasabing bilang isang mang-aawit ay mayroon silang expression na ginagawa sa pag-awit ng isang kanta. Artistry. Freedom of expression. Inilalagay ang kaluluwa at emosyon sa isang awitin. Ok sana kung hindi national anthem.

Personally, hindi ko nagustuhan ang pagkakakanta ni Arnel Pineda. Nang marinig ko ang huling linya ng kanta eh napatulala ako at sinalo ang ulo ko... Epic Fail! Sabog ang huling linya... kung concert yun, malamang naghanap ng refund ang mga nanuod. Hindi ko sinasabing hindi magaling na singer si Pineda dahil ayos ang high pitches niya at talaga namang mahirap kantahin ang Bayang Magiliw este Lupang HInirang. Ang pangit lang talaga eh yung ibirit ang kanta na parang naghihintay sila ng komento mula kay Simon na "welcome to Hollywood"... parang shining moment ba ang tingin nila roon? Parang sa oras na ibirit nila yung huling notang iyon eh gusto kong magtago sa hiya dahil kung maririnig mo ang pagkakakanta ng National Anthem ng Mexico o Amerika eh maririnig mong standard, iba yung boses pero yung emosyon at tempo at tono yun pa rin kaya nagtataka ako kung bakit sa atin eh laging iba... Tama nga ang sabi ng ilang nagkomento... national anthem yun.. hindi basta kanta.. it represents the country.... andaming nagpapalampas ng isyu.... pero sa totoo... sa simpleng kanta... napakita natin dapat kung gaano tayo kaPilipino... kung iisipin, walang dapat ipagtaka kung bakit maraming batas sa Pilipinas pero mas marami ang sumusuway dahil sa simpleng tono ng pambansang awit e hindi natin masabayan... lagi tayong may excuse kahit pwede naman sanang umoo at sumunod...


Ako si Billie.... mamamatay nang dahil sayo.,. blogging.

Project: Purpose

Purpose (pur-pus)- n. An anticipated outcome that is intended or that guides your planned actions

Kahit na sino ka man, ano pa man o kahit kailan ka pa pinanganak eh may purpose o layunin ka sa buhay...

Sa pagbasa ko ng purpose driven life eh sinabi ni Rick Warren na bilang isang tao eh kailangan nating maging tapat na alagad ng Panginoon, ang ating puso at talino kasama ng ating talento ay dapat ialay sa Kanya lamang. Iyan ang tipikal na paniniwala na nais itanim ng simbahan sa bawat isa sa atin. Sa ilang self-help books naman ay nabasa ko na kung saan daw ang hilig mo o kung saan ka magaling eh dun ka magfocus... Meron namang ilang nagsasabi na "follow your heart"...pero ano nga ba ang purpose natin sa mundo?


Gusto kong isipin na lahat tayo ay may kanya-kanyang purpose.. kanya-kanyang role.. kanya-kanyang silbi. Tama! kaya naman tayo naghahanap ng purpose para magkaroon ng silbi... Isang hamon na kailangan nating tanggapin para masabing buhay tayo at para masabi na rin na ang buhay na meron tayo ay hindi lang nalaan sa pagbuga at paglanghap ng hangin.. gusto nating patunayang higit tayo sa kung ano man o sinumang nakilala natin...


Sa isang pagkakataon eh nagbasa ako ng mga notes ng mga friends ko sa Facebook hanggang nakita ko ang isang kwento tungkol sa isang estudyanteng nagreport tungkol sa magandang location ng cellsites at nabanggit raw ng estudyante na dapat walang rebelde roon dahil baka raw pasabugin nito ang mga itatayong cellsites. Tumayo diumano ang propesor at nagwikang "yang mga rebelde na yan..may pinaglalaban yan, pero hindi ung abu sayaff ah, iba yon. yang mga binabanggit mong rebelde humihingi ng tax yan sa mga kompanya para makapag patuloy sa mga layunin nila. hindi nyu nga alam sa ibang lugar mas tanggap yang mga yan kesa sa iba. mas mahal pa ng tao yan kesa sa alam nyo." Napag-isip tuloy ako ngayon kung anong layunin kaya ito? Labas na kung tama o mali ang layunin pero kailangan ba talagang gawin ito?

Wala naman talaga tayong masasabing eksaktong layunin na dapat nating sundin bukod sa mga bagay na sa tingin antin eh mahalagang gawin at pagtuunan ng pansin, kung ikaliligaya mo at hindi ikasasakit ng iba...walang masamang ipagpatuloy ito... Sa usapin ng layunin ng isang organisasyon lalo na ng mga rebeldeng nabanggit sa itaas, sa totoo lang wala naman talaga akong pakialam masyado sa kanila.. sa ilang pagkakataon ay may nakausap ako na nagsasabing ok sila bilang tao at hindi ko aalisin ang kanilang karapatang matawag na mabuti at may paninindigan.. hindi ko rin kukuwestyunin ang kawastuan ng sinasabing layunin ngunit ang argumentong binigay ng propesor... yun ang sa tingin ko ay medyo palyado. Bilang tao, naniniwala akong ang isang layunin ay dapat hindi makaperwisyo sa mga tao lalo na kung ito ang nais mong pagsilbihan. Bakit buwis ang kailangang hingin? Hindi ba dapat na sa mga sumusuporta lamang ng buong puso adpat na humingi ng tulong? Kung sa pagpapasabog ng cellsites, pagransak ng ari-arian eh naging tulad na rin sila ng kanilang nilalabanan? Hindi ba sa paggawa nito eh lumalabaga sila sa isang pangako na magdulot ng isang mabuting pagbabago? Ang sabi nga nila, ang tama pag kinuha sa maling pamamaraan mali na rin...

Kailangan natin ng pagbabago.. pero dapat magsimula ito sa atin... at marahil iyon ang layunin natin... ang maging mas mabuting tao... kung sa ating sarili ay hindi natin ito mapatupad, marapat lang siguro na wag tayong makialam sa pagpapatupad ng mabuting pagbabago sa iba...

Ako si Billie... blogging...

Scaaaary Stories

Hindi ko mawari kung bakit sa bawat umpukan eh nadadawit ang mga kwentong kababalaghan na sinusundan ng mga tanong na "totoo ba iyan?" at natatapos sa mga nakataas na balahibo sa tiyan....pero bakit nga ba tayo mahilig sa mga kwentong katatakutan? *natutuwa ako at nakagawa ako ng rhyme* =)

Mas mahilig ang mga kabataan sa mga kwentong katatakutan, at ito ang pinakagusto nilang marinig na kwento sa akin na talaga namang iniiwasan ko. Hindi kasi ako ganoon kakomportable na magkwento ng mga ghost stories dahil ako ang unang natatakot dito. Kapag nagkukuwento ako ng mga nakakatakot eh hindi ko maiwasang magkaroon ng goosebumps at sa edad kong ito eh hirap akong aminin na sa pagkakataong natakot ako eh gusto ko na lang tumakbo sa kama ko at magtalakbong na para bang hinahabol ng sanlibong tipaklong...oo.. takot ako sa tipaklong. Takot ako sa insekto at sa mga reptiles pero ag ipaliwanag kung bakit eh malamang sa mga susunod na pagkakataon na lang.

Balik sa ghost stories. Hindi ko pa rin maipaliwanag kung bakit napaka-in demand nito sa mga Pilipino lalo na sa mga kabataan na para bang addicted na sila rito. Naalala ko tuloy nung highschool kami eh sobrang naging sikat ang mga libro tungkol sa mga ghost stories ng kung sinu-sino at talaga namang andaming kopya ang nabenta nito at sa sobrang dami eh nagkaroon ito ng volumes 1 hanggang infinity na sa totoo lang eh ni isang volume eh hindi ko natapos dahil ayoko na itong tapusin. May lingering effect kasi ang mga ghost story books na para bang kahit ilang araw na ang lumipas eh inuukilkil pa rin nito ang utak mo at pinapaalala yung duguang kamay na humawak sa paa, mga pulang matang nakadungaw sa bintana at mga ummm... wag na nga. Basta ayokong magbasa ng ghost stories dahil kumakabog talaga ang dibdib ko sa tuwing makakabasa ako ng nakakatakot na kwento (paalala: sa mga nakakatakot lang dahil pag di nakakatakot eh naiinis naman ako).

Ayoko sa mga kwentong kababalaghan. Kahit na sabihing natutuwa ang isip ko sa mga kwentong umaaliw sa malikot kong imahinasyon eh pagtapos ng magagandang ideya ay napapalitan ito ng katakut-takot na pag-iisip na paano kung maging multo ako o kung multo na pala talaga ako tulad ng nangyari sa isang pelikula ni Nicole Kidman. May multo nga kaya at may multo kaya sa tabi ko?!?!

Isa rin naman akong bata na naaliw sa mga kababalaghan. Sa isang pagkakataon ng elementary life ko eh niyakap ko pa ang isang riual na ginagamit upang tumawag sa mga kaluluwang naliligaw. Ang tangi mong kailangan ay dalawang matulis na bagay na iyong pagdurugtungin na para bang pagdurugtong mo sa dalawang mundo, ang kalalabasan: SPIRIT OF THE BALLPEN. Cool. agandang gamitin ang panda, yung may butas ang pwet. Malalaman mo ang sagot sa pag-angat, pagbaba, pagtagilid at hindi nito paggalaw. Alam kong kakornihan at pwede kaming sabitan ng medal for BEST in KSP. Hindi ko alam kung epekto yun ng paso namin sa champorado o kabag na dulot ng panis na spaghetti pero isa iyon sa mga bisyo na aking kinasadlakan at pinangako na hindi na babalikan.

Ayoko sa mga ghost stories. Pakiramdam ko kasi eh hindi ito kailangan sa buhay. Kahit na minsan eh may mga pangyayaring nakakatakot at hindi maipaliwanag e mas gusto kong hayaan na lang ito at wag nang bigyan ng sobrang pansin. Kung kailangan man ng tulong ng mga nasabing kaluluwa sigurado akong hindi ako ang taong makapagbibigay ng tulong na iyon.

Nakakaaliw isipin na lahat tayo eh naaliw sa mga kwentong katatakutan, kinakabahan sa mga ghost stories na mga nakasulat sa aklat pero sa bawat aklat na tayo ang bida eh pihadong isa lang ang ending...kung anuman ang paraan ng pagtatapos eh isa pa rin ang kahihinatnan. Lahat tayo eh posibleng maging parte ng mga susunod na huntahan tungkol sa mga multo at ligaw na kaluluwa, pwede ring tumawid tayo sa kabilang mundo at matawag ng mga batang may hawak ng magkahugpong na bolpen o pwedeng makasama na rin natin ang ating Tagapaglikha pero wala pa ring nakakaalam, wala pa ring may kasiguraduhan ng kahihinatnan.

Lahat tayo ay aalis...isa-isa...pwedeng may kasabay pero ang aral na iiwan ng ating kwento... tayo lang ang makakapagtakda...

Ako si Billie, kung minsa'y nananakot at natatakot....blogging.