"Hindi ka na natuto! Ilang beses ko bang dapat ipaalala na di ganyan yung paglagare ng kahoy?!? Kung yang maliit na bahay na kahoy e di mo kayang gawinng maayos, hinding hindi ka talaga pwedeng maging magaling na engineer."
Ganun naman lagi e... hindi siya proud at hindi magiging proud sa'ken. Kahit na anong gawin ko parang kapos, parang kulang. Ang hirap naman kasing lumakad sa anino niya na masyadong mataas.. kumpara sa kanya, wala talaga akong kwenta... Hindi niya naman ako pinilit na sundan ang yapak niya pero parang pakiramdam akong obligado akong sundan siya dahil ako lang ang anak niyang lalake.
Bata pa lang ako ay sinusubukan ko siyang gayahin, ganun yata pag anak na lalake, ina-idolize nila ang mga tatay nila, nagkakatalo na lang kung ma-outgrow nila ang tatay nila na sa kaso ko e imposible yatang mangyari. dahil masyado ng magaling si Papa para malampasan ko. Sa madaling salita, hindi lang basta idol si Papa para sa akin kundi isang hero... at tulad ng isang tagahanga sa kanyang hero.. hinihintay ko lagi ang approval niya, ang ngiti niya na magpaparamdam sa akin na magaling nga ako...
July 30, 2007.
Dumating ang Kryptonite ng Superman ng bahay. Nadiagnose si Papa na merong prostate cancer at nasa stage 4 na. Ako, si mama at ang dalawa kong mga kapatid ay parang pinagsakluban ng langit at lupa pero si Papa, tulad ng kung paano siya lagi ay kalmado, malakas at nakatindig ng tuwid. Di raw siya magpapachemo therapy, nirespeto namin ang desisyon niya dahil kung hindi, hindi rin naman kami mananalo dahil gusto niya ang masusunod. Totoo rin naman ang sinabi niya, pwedeng umikli pa ang buhay niya pag nagpachemo siya.
Lumipas ang ilang linggo at kahit pinakamalalakas na pain relievers ay di makayanang patigilin ang kirot na nararamdaman ni Papa. May mga gabi pa nga na sisigaw siya ng malakas at maririnig namin na tila umiiyak siya o di naman kaya'y nagdarasal para mawaal ang nararamdamang sakit, sa mga ganung pagkakataon, di siya lumalabas ng kwarto para di namin siya makitang hirap at nasasaktan, pag labas niya ng kwarto, hindi mo mababanaag na siya yung humihiyaw sa sakit. Siya pa rin yung well-groomed at well-mannered na lalakeng lagi kong tinitingala at kahit kelan e hindi yumuko para titigan ako.
Naiinis din ako sa kung paano siya umasta na parang napakalakas niya kahit na may sakit siya at alam naming nahihirapan. Gusto lang naman kasi namin siyang aluin, tanungin kung okay lang siya pero kung ganon siya na parang mas malakas pa kesa samen... paano namin gagawin yun?
October 23, 2007.
Tinaningan na siya ng doktor... tatlong buwan na lang raw ang ilalagi niya sa mundo. Nagalit ako.. naiyak si Mama pero si Papa, kalmado pa rin at nagsabi pang "buti naman at maaabutan ko pa ang pasko"
Ngumiti si Mama pero hindi napigilang umiyak nang tuluyan. Tumindig ako at si Papa. Nagpapanggap muling malakas para sa buong pamilyang samen lang humuhugot ng pag-asa.
October 31, 2007.
We celebrated Halloween ala Christmas.
May pagkain kaming hinanda para mapagsaluhan sa bisperas ng Todos los Santos. Lahat tahimik pagtapos ng pagdadasal na para bang naghihintay ng susunod na kabanata.. si Papa ang bumasag sa katahimikan.
"Next year, ako na ang ipagtitirik nio ng kandila."
Lahat umiyak pwera ako at nang akmang tatayo ako e niyaya ako ni Papa sa bakuran.
"Sige na. Umiyak ka na. Okay lang yan.." sabi niya sa akin
napatingin na lang ako sa kanya at hindi ko na napigilang humagulgol ng iyak.
"Ikaw lang ang inaasahan ko. Pag wala na ako, maging malakas ka para sa mama mo. Iiyak mo na lahat ngayon para sa oras na mamatay ako, hindi ka na iiyak.. promise that."
"ok po."
"Nakita ko na nga pala yung ginawa mong wooden house. Maganda. Mahusay. I always knew you could make such. I'm proud of you."
Those words... I've waited for it. At last.. I've heard it...
December 1,2007.
Birthday ni Mama.
Binigyan siya ni Papa ng isang diamond ring at bumulong ng
"I'll be gone soon.. but this one's forever. I love you."
Naluha si Mama at niyakap si Papa.
I never thought that my dad is that romantic but he is... and I've witnessed it with my eyes.
December 24, 2007
All is set... It's Christmas Eve
Niluto ni Mama lahat ng pabotitong pagkain ni Papa. Morcon, Pancit Palabok, Caldereta at custard cake...
Alam kong gusto ng lantakan ni Papa ang pagkain pero di niya magawa.. gusto namin siyang bumangon sa pagkakahiga pero hindi na pwede..
kinulong siya ng isang kahon na may salamin sa ibabaw.
Pero sa puntong ito nakangiti siya.
Isang bagay na di niya madalas ginagawa.
Hindi ko siya nakitang namatay. Bumagsak na lang daw bigla mula sa upuan at walang nakakita.
Andaya niya.
Tulad ng dati, di siya nagpaawat.
Di man lang siya nagpaalam ng maayos.
Walang huling habilin at ngayon..
kailangan pang wag ko siyang iyakan.
Pero ginagawa ko.. pinipilit ko...
dahil tulad niya kailangan ko ring maging isang hero...
and even heroes fall...
no one should see them falling.
No shedding of tear...
I'll try my best not to fall..
or at least no one should see me falling just like my old superman.
