Ampalaya

Tatanda ka rin at ang balat ay kukulubot

Ayoko...

Ayokong magkaroon ng kulubot. Ayokong manghina ang tuhod.

Ayokong maging uugod-ugod. Ayoko.

Ilang araw lang ang nakakalipas ay nakakita ako ng isang matandang lalake na nakasakay sa jeep... hindi siya makasabi ng para at ang tungkod ay itinutuktok para lang sabihing siya'y bababa na... lumagpas siya tulad ng inaasahan at banaag sa mata ang takot, lungkot at pagkalito sa kalsadan minsan niya ring tinahak ng buong giting at tapang...

Malamang mas malakas siya sa akin nung siya'y nasa kanyang kabataan,

Malamang mas naging batak ang katawan sa pang-araw araw na gawain

Malamang mauwi rin ako sa kanyang kalagayan kung ako'y lipasan ng panahon

Mabilis ang takbo ng sasakyan at siya'y patawid, kung ang mga sasakyan man ay siya'y mahagip...

Sa langit, dun na lang niya tayo masisilip...

Pagtapos ng recess...

Malapit na naman pumatak ang ulan ibig sabihin, pasukan na naman. Bukas enrollment ko at sa kung ano mang dahilan e excited akong tapusin ang kolehiyo ko. Nakikibalasa ako sa mga baraha ng bukas na sana e makakuha man lang ng alas para sa pusoy dos ng buhay, isang pares lang ng alas e tatakbo na ang hawak kong tripleng kasiyahan... sana lang hindi pa ako kapos sa oras.


Sa panahong naghahanap ako ng kabuluhan sa buhay kong dati e tumatakbo lang pero walang patutunguhan ay sinubok kong magturo bilang isang tutor. Ang labong isiping tumakas ako sa eskwela pero sinuong ang pagtuturo. Pero siguro nga eh kinailangan kong magkaroon ng isang bagay na dati ay wala... PASENSYA.

Mahirap magturo at alam ko na yun mula pa noon dahil nababasa ko sa libro at naririnig mula sa kung sinu-sino pero pag andun ka na, iba ang experience... bittersweet. Nakakabwisit ang ingay at mga mahihirap na subjects, nakakadisappoint ang mga mabababang grades at times 10 ang hirap pag malapit na ang mga exams. Sa unang buwan ko eh maayos naman, nakakangiti ako at nakikitawa sa mag bata at punung-puno ng mga pangarap na magiging maayos ang mga bagay-bagay, na magiging cool teacher ako pero habang tumatagal eh hindi na ako cool...cold na at madalas ng mainit ang ulo, unti-unti na pala akong kinakain ng stress hindi ko pa namalayan dahil ayoko namang isipin ng pamilya ko na epic fail talaga ako kaya maganda lagi ang kwento ko tungkol sa unang trabaho ko pero paglipas ng tatlong buwan eh bumigay ako at nagpasya akong magresign pero hindi rin na ako nakaalis dahil wala naman akong ibang gagawin at unti-unti ko ng nakukuha ang trabaho na noon e kinaiinisan. Makukulit na bata. Mga pressures sa sariling buhay. Utak na di nakikisama. At marami pang iba... Lahat yan nakikipagsabayan sa hirap ng pagpapaintindi sa mga bata ng mga leksyon na kahit ikaw mismo e kinabwisitan mo rin nung araw pero kailangan mong gawin eh dahil trabaho mo yun.

Araw-araw na lang e sinusumpa ko nuon ang mga hapong nagtuturo ako. Nakikipagsisihan sa sarili ko dahil pakiramdam ko eh palpak ako sa desisyong ginawa ko. Para akong naglalaro ng Laban o Bawi na nag-aakalang may isang milyon pero hanggang sa huli eh hindi na binuksan ang laman ng kahon. Para akong si Willie na naghihintay na aluin para mawala ang badtrip araw-araw. Para bang pagpasok ko eh hindi na matatapos ang isang araw at sa tuwing sasabihin kong "bye" ay nagkakaroon ako ng pag-asa na bukas e mas magiging maayos ang aking araw. At awa ng Diyos eh naigapang ko ang isang taong pagsubok. At ako'y nalungkot sa araw na iyon dahil kahit makulit ang mga bata e mabuti sila... sweet ika nga. Sa kanila ko natutunan ang pasensya at kung ano ang halaga nito. Natutunan ko sa kanila na hindi madali ang mga exams sa eskwela pero mas mahirap ang test ng totoong buhay. Natutunan ko ang ngumiti kahit pagod at inis dahil hindi lang bata ang pwedeng humagalpak ng tawa, lahat pala pwede ring maging walang pakialam sa mundo kung minsan. Natutunan ko ring mas masarap pala ang maging bata kaya habang bata ka ay gawin mo lahat ng gusto mo, tuparin mo ang pangarap mo dahil hindi ka laging bata; tutubuan ka ng uban at kukulubot ang mukha at minsan pa'y babalik ka sa lupa. Nalaman ko ring andami ko pa palang hindi alam at kailangan malaman at mas marami pala akong natutunan kesa sa naituro...


Iba na ngayon... babalik ako muli sa apat na sulok ng kwartong minsan kong nilisan. Paborito kong pwesto ang teacher's table, parang ayoko na dun ngayon. Ayoko na muna.


Magtataas na naman ako ng kamay para sa recitation, kakalabit sa kaklase para sa paminsang huntahan habang nagsasalita si maam, maaamoy ko na uli ang mahiwagang whiteboard marker at makikinig muli sa mahahabang litanya pero gagawin ko ito ng nakangiti dahil pagkatapos ng matagal na recess, babalik ako uli sa klase. Sana lang di ako matawag na Tardy.


Ako si Billie...blogging.

What the Fuss!??!

RICKY MARTIN IS GAY!!!!

Iyan lang naman ang balitang pinagkakaguluhan ng mga tao ngayon at sa tono ng mga boses ni Jay Taruc at Mel Tiangco sa 24 oras eh parang issue ito ng pagtaas ng piso o di naman kaya'y pagdating ng mga Martian mula sa buwan at sa pagbibigay ng importansya ng Yahoo news rito kasama ng balitang "door" to after life dug up in Egypt e parang binomba uli ang America sa sobrang importansya ng balita... eh ano ngayon kung bading si Ricky Martin o si Piolo o kaya si Sam? ano naman ngayon?

People sometimes think I'm gay because I once played a gay in a movie. It's funny. Audiences don't think you're a murderer if you play a murderer, but they do think you're gay if you play a gay. ~Perry King

Malamang makakuha na naman ako ng puna tungkol sa sekswalidad ko tungkol rito, dahil sa tagal ng existence ko eh iyon na yata ang malimit na itanong sa akin na mabilis ko rin namang sasagutin. Hindi ako bading pero nararamdaman ko minsan ang public ridicule lalo na kapag tinatanong ako at ang pinakanakakainis ay may ilang tao na kilala mo mula nuon na mula ng makilala ka eh yun na ang tanong at sa pagkikita ninyo uli ay iyon pa rin ang tanong dahil lang sa simpleng kadahilanan na hindi ka katulad kumilos ng karamihan. Sobrang double standard ng society at hindi lang sapat na maging straight ka para mas maging tanggap ka ng buong sistema, kailangan rin kumikilos ka ayon sa stereotypes... na parang nangyari sa akin ng manuod ako ng isang cheesy flick at sinabi sa akin ng isang kakilala na "eew!", sumagot ako ng bakit at sinundan niya na cheesy kasi yung pelikula tapos lalaki ka o lalaki ka nga ba?, na parang dahil ba sa isang pelikula eh masasabi mo na ang sexual orientation ng isang tao? o dahil sa damit, accessories sa katawan o maging hairstyle? Pero base sa ginawa naming research noon, OO ang sagot... dahil lumaki tayo sa isang mundong may double standard na naniniwala sa stereotypes at "moralistang pananaw", lahat ng hindi umayon sa panlasa ay sinasabi ng abnormal.

As long as society is anti-gay, then it will seem like being gay is anti-social. ~Joseph Francis

Nang marinig ko nuon na kasama pala sa mga sinasabing mental ailment na nakalista sa DSM o Diagnostic Statistical Manual for Mental Disorders ang Homosexuality eh napakunot ako ng noo at nasabi kong "bading lang may sayad na?" pero dahil nga naging mas bukas na ang isipan ng marami (basta more than one marami na) eh tinanggal na ito mula sa 3rd edition hanggang sa ilalabas na 5th edition. Pero malamang isa nga itong social problem... sa totoo lang ay wala naman sanang issue dahil konti na lang ang taong tumataas ang kilay sa mga cross dresser o sa mga bakla sa kalye, napapatawa pa nga nila tayo pero pag nasa loob na sila ng pamilya o nasa malapit lang sila ay dun na pumapasok ang usapin ng mahirap na pagtanggap... sa totoo lang medyo alangan naman kasi talagang maisip na naglalampungan ang dalawang lalake o dalawang babae sa isa sa mga bench sa park na ginagawa rin ng ibang magsyota, patunay na rin siguro ng sinabi ni Boy George "There's this illusion that homosexuals have sex and heterosexuals fall in love." siguro nga... totoo...

I'm a supporter of gay rights. And not a closet supporter either. From the time I was a kid, I have never been able to understand attacks upon the gay community. There are so many qualities that make up a human being... by the time I get through with all the things that I really admire about people, what they do with their private parts is probably so low on the list that it is irrelevant. ~Paul Newman

Naisip ko na nag-ugat na naman ito sa kawalan natin ng respeto... sabi ni Rick Warren sa libro niyang "A Purpose Driven Life" na lahat ng tao ay nilikha ayon sa plano ng Diyos at kung kukunin natin ang pananaw ng mga homosexuals na mula bata ay ganon na sila so kung ganon sila ginawa, bakit kailangang baguhin pa? Sa kabilang banda, marami rin kasing miyembro ng third sex ang mapangahas, medyo mahilig magtake advantage. Kung respeto sa inyong kasarian ang hinihingi ninyo ganon na rin sana ang respetong ibigay ninyo sa ibang tao lalo na sa mga taong natitipuhan ninyo sa loob ng palikuran (lalo na sa mga bading, wag na po sana kayong dumungaw kasi meron rin naman po kayo nung gusto ninyong makita eh).

When I was in the military they gave me a medal for killing two men and a discharge for loving one. ~Epitaph of Leonard P. Matlovich, 1988 (Thanks, Marlene)

Give the honor due to a person and never should we regard their sexual preference in showing them some respect. I think it's about time that we stop making fuss over this matter, after all Freud said that if we are to treat homosexuals abnormal, we should also treat heterosexuals as such... Lets all treat each other equally... I think that's fair.

This is Billie.. blogging.

I do.

Sa buong existence ko ay ngayon lang talaga ako nag-alala sa pagiging single. Hindi naman sana talaga big deal dahil hindi naman laging Valentine's Day pero parang habang tumatakbo ang mga araw eh kailangan ko ng isa pang kamay kasi hindi sapat yung mga kamay ko, parang hindi sapat ang isang pares ng paa sa paglalakad at hindi na ako nasisiyahang akapin ang aso ko o di naman kaya'y sumandal sa pader sa oras na kailangan ko ng karamay... kung meron lang akong clone wala nang problema pero dahil wala... mukhang kailangan kong ma-in love.

"You do not need to be loved, not at the cost of yourself. The single relationship that is truly central and crucial in a life is the relationship to the self. Of all the people you will know in a lifetime, you are the only one you will never lose." - Jo Courdert

Nakakainis minsan isipin na parang kinakain ko ang mga paniniwala ko noon na hindi naman kawalan ng isang tao na single siya o wala siyang taong kalambingan dahil sa totoo lang, medyo naiisip kong medyo mahirap pala talagang walang karelasyon dahil walang nangingialam sa iyo, walang nagtetext ng "gud am" o "gudnyt" o di naman kaya'y "mwah" o "XOXO", medyo nakakalungkot and on top of that...FRUSTRATING.


"By persistently remaining single a man converts himself into a permanent public temptation." - Oscar Wilde

Sana nga lang eh delectable ako, attractive o kahit man lang pleasing sa mata pero parang hindi. Hindi ko nga napapansin na nakakakuha ako ng pansin e maliban na lang kung ibubuka ko ang bibig ko at magsasalita saka lang nila maiisipan na may kwenta akong tao pero dalawa pa rin iyon, may mag-iisip na may utak ako (sana utak na lang raw ako) at meron rin namang nag-iisip na isa lang akong malaking joker at yung mga sinasabi ko ay parte lang ng isang skit na parang laging may maghihintay ng punchline mula sa akin o sa kung sino man na pwedeng magputok sa lumilipad kong ulo... pero kadalasan wala kaya iiwan na lang nila ko... flop ang act.
Hindi naman siguro ako ganun kapangit na kahilera nila Chokoleit pero sobrang common raw ng mukha ko at gaya nga ng sabi ng kaklase ko dati "Ay! kamukha mo yung pinsan ko saka yung dati kong kaklase saka sino pa ba yun!?!? ahh! yung nakatabi ko sa jeep kanina... ang dami mo palang kamukha? Ang common naman ng mukha mo! AHHAHA!!!" na hindi ko alam kung dapat ba akong magreact ako ng bayolente o hindi dahil hindi ko rin alam kung nilait niya ba ako o sinabi niya lang kung ano yung obserbasyon niya. Kung naging mas okey siguro ang itsura ko na parang pangStarstruck tapos ang height e parang pangbasketbolista eh hindi siguro ako single ngayon. Yun ay kung ganon.. kaso HINDI.

"If you are single there is always one thing you should take out with you on a Saturday night... your friends." - Sex in the City

Sa mga sandali ng buhay ko na wala akong pag-ibig na tila buong buhay ko yata eh mga kaibigan ang tumatayo kong security blanket/support group/date tuwing Valentine's day pero habang tumatanda tayo eh inevitable na magsasanga-sanga kayo ng daan. May mga aalis, may mga magiging super busy at merong trip lang magstay somewhere far. In years time eh magkakaroon na ng kani-kanyang pamilya ang lahat ng mga kaibigan ko alangan namang maghatak ako ng pamilyado kong barkada? Ngayon ko lang naisip yung tanong na "Sinong pipiliin mo? ung partner mo o yung friend mo? Maraming sumasagot sa friend na hindi nila naiisip na someday, mawawala rin si friend, hindi man totally wala pero hindi na pwede yung palagiang pagsasama ninyo kasi tatanda kayo at kasama ng pagtanda ang paghihiwalay...

"Sometimes you have to stand alone to prove that you can still stand." - Anonymous

Siguro nga malungkot ako ngayon kaya gusto ko ng lovelife... siguro nga kailangan ko ng mas matibay na paa para makahanap ng taong makakasama ko sa pagtanda...

Ang awkward nga eh dahil parang lagi kong tinitingnan ung palasingsingan ko, gusto ko na yatang magpakasal kaya lang wala pa... sabi nila pag lalaki raw eh madaling maghanap ng mapapangasawa pero lahat naman yata ay naghihintay nung taong talagang nararamdaman mong gusto mong makasama. Hindi naman contest yun ng kung sino unang magsasabi eh, nasa magsasabi iyan at sa pagsasabihan...pero hindi naman ako nagsisisi na wala pa rin hanggang ngayon dahil sa isang punto eh desisyon ko rin yun...

You have brains in your head. You have feet in your shoes. You can steer yourself in any direction you choose. You're on your own. And you know what you know. You are the guy who'll decide where to go." - Dr. Seuss

Hindi mo kawalan kung wala kang kapareha. Mabubuhay ka at maaaring maging masaya. Hihinga at makakakain. Magagawa mo ang normal na gawain. PERO... may mga bagay na masarap sanang gawin ng may nakahawak sa kamay mo na alam mong di ka bibitawan.


I am Billie.... blogging.

Ang Mamatay ng Dahil Sayo.

"Ang mamatay ng daheeeeeeeel.... sayo!!!!!!!"

Ganyan kantahin ng mga singers sa kasalukuyan ang huling linya ng ating pambansang awit. At ang dakilang National Historical Institute o NHI ay nabagsakan na naman ang pinakahuling mang-aawit sa laban ni Pacquiao kay Clottey, ang lead vocalist ngayon ng legendary band na The Journey. Approve nga ba sa masa ang pagkanta ni Arnel Pineda sa ating national anthem.

Sa paglaganap ng usapin tungkol sa maling pagkakakanta ni Arnel Pineda sa Lupang Hinirang ay samu't saring depensa ang natamo ng mang-aawit mula sa mga kasamahan sa industriya at sinasabing bilang isang mang-aawit ay mayroon silang expression na ginagawa sa pag-awit ng isang kanta. Artistry. Freedom of expression. Inilalagay ang kaluluwa at emosyon sa isang awitin. Ok sana kung hindi national anthem.

Personally, hindi ko nagustuhan ang pagkakakanta ni Arnel Pineda. Nang marinig ko ang huling linya ng kanta eh napatulala ako at sinalo ang ulo ko... Epic Fail! Sabog ang huling linya... kung concert yun, malamang naghanap ng refund ang mga nanuod. Hindi ko sinasabing hindi magaling na singer si Pineda dahil ayos ang high pitches niya at talaga namang mahirap kantahin ang Bayang Magiliw este Lupang HInirang. Ang pangit lang talaga eh yung ibirit ang kanta na parang naghihintay sila ng komento mula kay Simon na "welcome to Hollywood"... parang shining moment ba ang tingin nila roon? Parang sa oras na ibirit nila yung huling notang iyon eh gusto kong magtago sa hiya dahil kung maririnig mo ang pagkakakanta ng National Anthem ng Mexico o Amerika eh maririnig mong standard, iba yung boses pero yung emosyon at tempo at tono yun pa rin kaya nagtataka ako kung bakit sa atin eh laging iba... Tama nga ang sabi ng ilang nagkomento... national anthem yun.. hindi basta kanta.. it represents the country.... andaming nagpapalampas ng isyu.... pero sa totoo... sa simpleng kanta... napakita natin dapat kung gaano tayo kaPilipino... kung iisipin, walang dapat ipagtaka kung bakit maraming batas sa Pilipinas pero mas marami ang sumusuway dahil sa simpleng tono ng pambansang awit e hindi natin masabayan... lagi tayong may excuse kahit pwede naman sanang umoo at sumunod...


Ako si Billie.... mamamatay nang dahil sayo.,. blogging.