National Day of Mourning

Miyerkules. Ika-25 ng Nobyembre, 2009. Idineklara ng pangulo ang National Day of Mourning kaugnay na rin ng tinaguriang Maguindanao Massacre. Mayroong hindi bababa sa limampu ang nawalang buhay sa naturang pagpatay pero kasabay nito ay may mga bagay pa na nawala, hindi lang sa pamilya ng mga napatay kundi pati na rin sa buong bansa... sa hindi mabilang na pagkakataon ay nabalot na naman sa poot at takot ang mga mamamayan.

"HATE THE DEED, NOT THE DOER"
Sa ngayon, isa si Mayor Ampatuan sa tinuturong may kasalanan sa naganap na krimen pero hanggang hindi ibinababa ang hatol ay mananatiling bintang ang mga akusasyon laban sa pulitikong nais tumakbo bilang gobernador ng probinsya. Kung siya man ang may pakana o hindi, dahil na rin sa tindi ng krimen na nagawa, ang gawain lang ba ang dapat kapootan at hindi ang may gawa?
Nakakapoot ang nangyari dahil sa dami ng inosenteng buhay na kinuha at mga pamilyang binuwag pero higit sa poot ay...

TAKOT.
Kung tunay man na ang nadidiin ang siyang may sala, parang lalo lang bumibigat ang isang katotohanan na hindi natin pwedeng ipagkatiwala ang ating kapalaran sa mga nakaupo sa pwesto na kayang kumitil ng buhay para lamang sa salapi at kapagyarihan... kung hindi man siya, takot pa rin ang namamayani dahil alam nating kapwa natin Pilipino ang may gawa nito. Kapwa nating Pilipino na siya dapat na nagkakaroon ng malasakit at pagmamahal sa bawat isa ngunit imbis na pagtutulungan ay pinagtutulungan ang mga humaharang sa kanilang mga adhikain maging ito'y mabuti o masama. Nakakakilabot isipin na sa sarili mong bansa ay hindi ka ligtas.

Sa pagputok ng balitang ito'y isinama ko ang sarili ko sa nais kumondena sa nasabing aksyon at isa sa mga taong nagpahayag sa pagtutol ay nakatanggap na raw ng pagbabanta. NAkakatakot isipin na sa ganitong panahon ay kailangan nang ibahag ang buntot ng mga taong may adhika na ipaglaban ang katarungan.

Sana sa darating na mga araw ay malinawan ang kaso at mahuli ang mga dapat malagay sa likod ng rehas. Sana sa mga susunod na panahon ay matigil na ang mga ganitong mga pangyayari. Sana.

Hindi ko akalain na magsusulat ako ng isang artikulo na ganito ang tema dahil hindi ito ang linyang nais kong isulat pero sabi nga nila "there is always an exemption" at isa ito sa mga exemptions.

Ako si Billie...nangangamba sa mga pangyayari...leaving an inkblog.

reunited...

Sa dami ng messages na nabasa ko sa Facebook sa mga nakaraang araw at linggo eh isa lang talaga ang sobrang lakas ng clamor...REUNION.

1st year highschool ako ng mabasa ko ang libro ni Bob Ong na ABNKKBSNPLAKo! at isa sa mga parte doon ay tumalakay sa reunion na tila ba isang fright day kung ituring niya... naisip ko noon, ano bang nakakatakot sa araw kung saan makikita mo uli ang mga dating kaibigan at ka-ibigan, babalikan ninyo ang mga ala-ala at susubukang ibalik ang pagiging malapit sa isa't isa? Ano nga bang nakakasindak sa mga muling pagkikita-kita?

Noong nakaraang taon ay sinubukang magdaos ng isang reunion ang batch pero gaya ng inaasahan ay marami ang hindi nakarating at kasama na ako doon. Bilang isang estudyante ng panahong iyon ay marami akong kailangang palampasing social event lalo na kung hindi ko talaga gustong pumunta dahil sa pakiwari ko eh napakaaga pa para magdaos ng isang reunion... we barely finished college yet... Na-imagine ko kasi ang isang reunion 'pag nakakapagtrabaho na kami at namatay na ang lahat ng immaturity sa katawan namin. Pero siguro nga ako na lang ang kailangang maghilod ng immaturity sa aming lahat.

At sa mga susunod na panahon ay magkakaroon na naman ng reunion. Pupunta ba ako!?!?!

Sa highschool, hindi ako kahit kailan naging bida, indi ako matalino at lalong hindi ako ang taong gusto kong maging ako. Sa pagpasok ko noon sa college ay sinubukan kong maging mas mabuting "Billie" o kahit man lang isang tao na kayang irespeto ang sarili niya. Pinilit kong ipahayag nang mas aayos kung sino ako bagaman marami pa rin ang hindi natuwa sa akin at sa ugali ko, masasabi ko na mas minahal ko ang sarili ko at ang lahat ng naging kaibigan ko ay nakita ang tunay na ako... isang bagay na hindi ko nagawa sa highschool... nakatanggap ako ng respeto na kailangan ko para sa mga endeavors ko na kahit kelan ay hindi ko naramdaman sa highschool... Masasabi kong mabuting kaibigan ang lahat ng naging kaibigan ko noong highschool at talagang tinutulungan nila ako sa mga pagkakataong kailangan ko ang tulong nila pero ang mga college friends ko ang nagbigay sa akin ng zeal para ituloy ang mga bagay na gusto kong gawin at kahit mabigo man ako ay alam kong nandyan sila at hindi nila ako hinuhusgahan dahil alam nilang marami akong kahinaan...

I feel like a shit while I was in highschool especially in my last few months there and how I wish I could make the clock ticks faster... I can't blame no one for anything that had happened in my highschool days... I was alone in that fight and I know I won but not of TKO neither of a unanimous decision but of default... i had noone to fight with but myself... "I had to stop it", I told myself then but now that I am a little more confident of myself... I had to face the people who have known the person from the past and not me, today... How can I say that I have grown to a better person when in the first place, they don't even bother to know?

Nagpapanic lang ako pero wala naman talagang problema... 'Pag nandyan 'yan saka na lang problemahin... pero habang hindi pa dumarating... i'll enjoy life to its fullest... and reminisce of the uncountable times I was happy in highschool...

whether i'll come or not depends on how things will turn on the following months or even years but for now... I'll stay as Billie...bloggista.

Sorry.

The word could have been more useful some four years ago. My senior year in highschool. I could have rebuilt bridges of friendships and closed gaps with that five-letter word...I should have said it then.

Explanation.
That same year... fet so misunderstood and so I had to keep myself distant from a lot of people including my friends...I should have said what I felt.. I should have told them my reasons... they could have understand...they might have understand.


This should have been written some four years ago... back to the times when I wasn't that matured yet and a little egocentricity has filled my soul.

First Story:
"It's better to shut up..."

They hated me. One even cursed me to death and the other called me an evil. But why? All I did was tell something which at that time, I just felt like saying and since it's true as far as I know and that it does not intend to create trouble with anyone. They confronted me and asked me why have I said such things but I felt not liable for any explanations so I just keep my mouth shut...not knowing that it would make things worse...I said sorry alright and after some weeks we reconciled but still the explanation has to be given out even it's 4 years late...

"Alam kong mali ako na nasabi ko ang mga bagay na hindi naman dapat na-ibroadcast sa maraming tao pero nang sinabi ko iyon ay wala akong intensyong masama. Hindi ako nagpaliwanag non dahil kung may nagawa man akong mali ay sa dalwang tao lang iyon at hindi sa buong grupo dahil kahit paano ko isipin ay hindi sangkot ang mga taong ito sa sinabi ko..."

..next story in the continuation...

child's play

Hindi ito tungkol kay chucky, tungkol ito sa literal na child's play. pinoy way.

Naalala mo pa ba nung mga 5 o 6 na taon ka pa lang kung saan nakikipagtakbuhan ka sa mga kalaro mo at tinuturing niyo na na isa yong masayang laro, ang tawag... habulan. Matatapos lang ang laro 'pag napagod na kayong lahat o kaya kumagat na ang dilim at tinawag na kayo ng nanay ninyo para pumasok sa loob ng bahay.

Eh 'yung, tagu-taguan? At kailangang kantahin nung taya 'yung themesong ng laro na "tagu-taguan maliwanag ang buwan, masarap maglaro ng dilim-diliman. pagbilang ng sampu nakatago na kayo, 1..2..3..4..5..6..7..8..9..10. Kung sinong huling magpunta sa base at magsabi ng "save" siya ang taya o kaya naman kung sino'ng unang "ma-boom" ng taya.

Meron ding medyo relihiyoso na "langit-lupa" at gaya ng taguan eh meron din itong soundtrack na may lyrics na "langit-lupa, impyerno,im-im-impyerno, saksak-puso tulo ang dugo, patay-buhay, umalis ka na diyan sa pwesto mo...". Para lang din 'tong habulan pero level-up ito... hindi ka pwedeng tayain kapag nasa mataas na lugar ka kasi nga langit 'yun! Gaya ng langit-lupa, meron ding sili-tubig na deviation lang din ng larong habulan.

Kabilang din sa listahan ang patintero (kung saan nauso ang salitang patotot), tumbang preso, piko at kung anu-ano pang laro na hindi na nalalaro ng mga bata ngayon sa siyudad...

Sayang, hindi nila natutunan ang saya ng pagsabi ng time-first lalo na 'pag matataya na, pang-aasar ng BUROT sa mga kalarong natataya nang natataya nang paulit-ulit. Sayang talaga.

Nasa inyo ang kakampi ko, nasa akin ang kakampi nyo...gusto nyo palit-bote tayo?

Pondering: imagine the good times, feet the bad times

I don't know you
But I want you
All the more for that
Words fall through me
And always fool me
And I can't react
- Falling Slowly, Kris Allen

I love her...but she doesn't know about it.. she doesn't even have a single clue...but I do not intend to let her know... I want to keep it as it is... we are better off as strangers.. I think.

Have you ever been in love?

People from different parts of the globe and from all walks of life have always imagined to find that one person who would complete them but along the way things will not turn the way you imagined it to be and that one person you feel love for isn't the person you imagined to give it to...

It is very much exciting to talk about the exchange of sweet nothings between you and your loved one but oftentimes, people end up having nightmares or sleepless nights because of a failed love...

We look tirelessly for that perfect person yet when we found them we just can't say to them the words we have memorized from the moment we learned what love was...

You can go half-way around the world just to follow our special one but when we found them, they already belong to somebody...

You flirted with numerous girls and tell them how sweet and beautiful they are and just how much you like them but your tongue got twisted upon seeing the only person you wanted to spend life with...

Many girls dream of having a prince who will come at their rescue and sweep their feet off but in the end they will settle to be the bestfriend..."just bestfriend" or worse, the other woman...

Sometimes, they are just beside you waiting to be noticed but when oyu finally take a glimpse of her angelic face and started falling for her, that's when you realize you don't stand a chance on the person because of two reasons...(1) you're not her type and (2) she is going steady with someone who's so better than you...

We anticipated and practiced each sweet line not knowing they will never come along ...

We waited for love to come along...yet when it came... you let it pass... or it took a pass on you...

Girls can kiss a lot of frogs to find her prince just like a man can try that glass shoe to find for that lady who would have the perfect fit but how long are you going to do it? How far can you get?