Too Soon

"When you feel that time sees to to move too fast, it only means you are aging. Look at the kids, they get bored easily for they feel that time is moving so slowly."

Those were the words my boss told me when I got so exhausted with workloads at the tutorial center. Time flies for adults but for the younger ones, it crawls and take a break each and every minute. Since I feel the fast pace of time and life itself... I am old... I am a certified adult.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Sobrang linaw pa sa akin ng mga chldhood days ko, mula sa mga experiences hanggang sa mga thoughts ko noon na intact pa rin sa utak ko ngayon, kung anggang kelan tatagal ang mga alaala eh hindi ko na alam. Naaalala ko pa kung paano ko napagpapalit ang mga water jugs namin ng mga kaklase ko dahil magkakapareho ng itsura, kung paano ko napagkamalian na panyo ang retaso ng tela na dala ng kaklase ko para sa klase namin sa EPP (Edukasyong Pantahanan at Pangkabuhayan), kaya pala medyo amoy lupa at magaspang 'yung tela dahil hindi pala talaga 'yun yung panyo ko; kung paano ko naitatapon ang mga lunch box ko sa siga dahil nalimutan ko na nasa loob pala ng plastic na tinapon ko sa siga ang lunchbox ko katulad na rin ng pagkawala ng wallet ko araw-araw noong grade 1 at 2 ako... ang tanga ko pala noon. Hindi ko rin pwedeng kalimutan ang moro-moro at sili-tubig na sobrang kinapaguran ko at kung paano ako nahuhulog mula sa langit kapag naglalaro kamin ng langit-lupa... hindi rin pwedeng mawala sa listahan ang basketbol at jackstone na kinaBANOan ko hanggang sa mga oras na binabasa ninyo ito. May mga pagkakataon rin noon na nagpapanggap akong masakit ang ulo, tiyan, paa at kung ano pang pwedeng sumakit para lang makatakas sa eskwela, hindi naman sa ayaw kong pumasok at mag-aral...nagkataon lang siguro na hindi ko masyadong gusto ang humarap sa pisara at lumanghap ng chalk dust...

Naaalala ko pa rin kung paano ako naiinip sa takbo ng panahon na para bang kahit na dumadaan ang araw eh tulog lang ang naghahati sa mga ito at dilim lang ang pananda pero wala naman talagang nangyayari.. walang nagbabago. Pero iba na ang sitwasyon ngayon...

-------------------------------------------------------------------------------------------------

The mere fact that I am earning my own money states that I have grown up.. grown old... I was very much terrified by that thought... I have grown old... I not the kid who used to run along the streets without anything to bother about... i am not the same kid who smiles with utmost sincerity and have compassion for everyone for I have never felt betrayal and pain then... I am a very meek person inside yet a very determined and strong-willed person is exuded on the outside. I am not the same kid because I am not a kid anymore. I am not a kid. no longer a kid.

A friend wished that I may not lose my sunshine, the same wish the kid in me has for me... But i already lost it then... yet I feel the need to give it back to myself and so I am taking my steps in retrieving the sunshine I've lost when I fell and lost my head...

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Growing old isn't about the additional numbers in your age... growing old carries a big responsibility... you are held liable for the things you do and the things you failed to do... you get haunted by your own shadows for the deeds you never did... As a kid we want to be somebody but when someday comes, being somebody isn't everything... you will need someone and eventually need to give something...

As a kid, I was waiting for the right time because I know that it'll come but on when is something I wasn't sure of. Now that I am a little older, I need to chase time for I believe that time can never be right unless you work hard on making thing things right... At 20, I am in just a fourth or third fraction of my life but reaching this realization makes me feel a little older... We all grow old... that's our fate... but growing up is an option....

I am Billie... blogging.

Should have...

There are a lot of things I regret in the past but for now, I want to deal with my highschool days...

It was a day in June, year 2002. I started attending the school I never imagined of attending. I was in mixed emotions because I managed to got in easily but most of my gradeschool friends decided to go to other highschools so I was like contemplating on backing out but it was not an option at that time. While contemplating I heard these two girls chatting as if they have never seen each other for years. I cursed them at the time for they were too loud but the next thing I knew was they were already my classmates and after a month or so, I was enjoying their company and was chatting with them. I met other people, some became enemies and some became very dear to me. After a year, there was a resectioning and some bonds were strengthened and a lot have been cut. The same thing happened every year and the worse thing has yet to come... graduation.

Upon the preparation for graduation, we were asked to do a speech for our Filipino class, I made two and one of those tackled the graduation theme and as I remember a line from it goes like "hindi 'yung moment na iyon ang iniiyakan namin kund i'yung mga susunod na araw, linggo, buwan at taon na hindi na sila ang kasama namin sa bawat galaan, kausap sa bawat kwentuhan at kasalo sa bawat tanghalian." And indeed it happened... though we have managed to get in touch with one another from time to time, it is still different back then...

If I had known that we will be losing all those wonderful days we sed to have, I should have tried my best to show my friends how I value them and how much important they are to me. If I had known then that the things I've done will dictate the world's perception of me I should have tried on becoming a better person even when I was younger. I know I haven't tried hard enough on becoming a better person, on becoming a better comrade on becoming someone I've wanted to be... If I had known that time flies...

I SHOULD HAVE RUN FASTER...

National Day of Mourning

Miyerkules. Ika-25 ng Nobyembre, 2009. Idineklara ng pangulo ang National Day of Mourning kaugnay na rin ng tinaguriang Maguindanao Massacre. Mayroong hindi bababa sa limampu ang nawalang buhay sa naturang pagpatay pero kasabay nito ay may mga bagay pa na nawala, hindi lang sa pamilya ng mga napatay kundi pati na rin sa buong bansa... sa hindi mabilang na pagkakataon ay nabalot na naman sa poot at takot ang mga mamamayan.

"HATE THE DEED, NOT THE DOER"
Sa ngayon, isa si Mayor Ampatuan sa tinuturong may kasalanan sa naganap na krimen pero hanggang hindi ibinababa ang hatol ay mananatiling bintang ang mga akusasyon laban sa pulitikong nais tumakbo bilang gobernador ng probinsya. Kung siya man ang may pakana o hindi, dahil na rin sa tindi ng krimen na nagawa, ang gawain lang ba ang dapat kapootan at hindi ang may gawa?
Nakakapoot ang nangyari dahil sa dami ng inosenteng buhay na kinuha at mga pamilyang binuwag pero higit sa poot ay...

TAKOT.
Kung tunay man na ang nadidiin ang siyang may sala, parang lalo lang bumibigat ang isang katotohanan na hindi natin pwedeng ipagkatiwala ang ating kapalaran sa mga nakaupo sa pwesto na kayang kumitil ng buhay para lamang sa salapi at kapagyarihan... kung hindi man siya, takot pa rin ang namamayani dahil alam nating kapwa natin Pilipino ang may gawa nito. Kapwa nating Pilipino na siya dapat na nagkakaroon ng malasakit at pagmamahal sa bawat isa ngunit imbis na pagtutulungan ay pinagtutulungan ang mga humaharang sa kanilang mga adhikain maging ito'y mabuti o masama. Nakakakilabot isipin na sa sarili mong bansa ay hindi ka ligtas.

Sa pagputok ng balitang ito'y isinama ko ang sarili ko sa nais kumondena sa nasabing aksyon at isa sa mga taong nagpahayag sa pagtutol ay nakatanggap na raw ng pagbabanta. NAkakatakot isipin na sa ganitong panahon ay kailangan nang ibahag ang buntot ng mga taong may adhika na ipaglaban ang katarungan.

Sana sa darating na mga araw ay malinawan ang kaso at mahuli ang mga dapat malagay sa likod ng rehas. Sana sa mga susunod na panahon ay matigil na ang mga ganitong mga pangyayari. Sana.

Hindi ko akalain na magsusulat ako ng isang artikulo na ganito ang tema dahil hindi ito ang linyang nais kong isulat pero sabi nga nila "there is always an exemption" at isa ito sa mga exemptions.

Ako si Billie...nangangamba sa mga pangyayari...leaving an inkblog.

reunited...

Sa dami ng messages na nabasa ko sa Facebook sa mga nakaraang araw at linggo eh isa lang talaga ang sobrang lakas ng clamor...REUNION.

1st year highschool ako ng mabasa ko ang libro ni Bob Ong na ABNKKBSNPLAKo! at isa sa mga parte doon ay tumalakay sa reunion na tila ba isang fright day kung ituring niya... naisip ko noon, ano bang nakakatakot sa araw kung saan makikita mo uli ang mga dating kaibigan at ka-ibigan, babalikan ninyo ang mga ala-ala at susubukang ibalik ang pagiging malapit sa isa't isa? Ano nga bang nakakasindak sa mga muling pagkikita-kita?

Noong nakaraang taon ay sinubukang magdaos ng isang reunion ang batch pero gaya ng inaasahan ay marami ang hindi nakarating at kasama na ako doon. Bilang isang estudyante ng panahong iyon ay marami akong kailangang palampasing social event lalo na kung hindi ko talaga gustong pumunta dahil sa pakiwari ko eh napakaaga pa para magdaos ng isang reunion... we barely finished college yet... Na-imagine ko kasi ang isang reunion 'pag nakakapagtrabaho na kami at namatay na ang lahat ng immaturity sa katawan namin. Pero siguro nga ako na lang ang kailangang maghilod ng immaturity sa aming lahat.

At sa mga susunod na panahon ay magkakaroon na naman ng reunion. Pupunta ba ako!?!?!

Sa highschool, hindi ako kahit kailan naging bida, indi ako matalino at lalong hindi ako ang taong gusto kong maging ako. Sa pagpasok ko noon sa college ay sinubukan kong maging mas mabuting "Billie" o kahit man lang isang tao na kayang irespeto ang sarili niya. Pinilit kong ipahayag nang mas aayos kung sino ako bagaman marami pa rin ang hindi natuwa sa akin at sa ugali ko, masasabi ko na mas minahal ko ang sarili ko at ang lahat ng naging kaibigan ko ay nakita ang tunay na ako... isang bagay na hindi ko nagawa sa highschool... nakatanggap ako ng respeto na kailangan ko para sa mga endeavors ko na kahit kelan ay hindi ko naramdaman sa highschool... Masasabi kong mabuting kaibigan ang lahat ng naging kaibigan ko noong highschool at talagang tinutulungan nila ako sa mga pagkakataong kailangan ko ang tulong nila pero ang mga college friends ko ang nagbigay sa akin ng zeal para ituloy ang mga bagay na gusto kong gawin at kahit mabigo man ako ay alam kong nandyan sila at hindi nila ako hinuhusgahan dahil alam nilang marami akong kahinaan...

I feel like a shit while I was in highschool especially in my last few months there and how I wish I could make the clock ticks faster... I can't blame no one for anything that had happened in my highschool days... I was alone in that fight and I know I won but not of TKO neither of a unanimous decision but of default... i had noone to fight with but myself... "I had to stop it", I told myself then but now that I am a little more confident of myself... I had to face the people who have known the person from the past and not me, today... How can I say that I have grown to a better person when in the first place, they don't even bother to know?

Nagpapanic lang ako pero wala naman talagang problema... 'Pag nandyan 'yan saka na lang problemahin... pero habang hindi pa dumarating... i'll enjoy life to its fullest... and reminisce of the uncountable times I was happy in highschool...

whether i'll come or not depends on how things will turn on the following months or even years but for now... I'll stay as Billie...bloggista.

Sorry.

The word could have been more useful some four years ago. My senior year in highschool. I could have rebuilt bridges of friendships and closed gaps with that five-letter word...I should have said it then.

Explanation.
That same year... fet so misunderstood and so I had to keep myself distant from a lot of people including my friends...I should have said what I felt.. I should have told them my reasons... they could have understand...they might have understand.


This should have been written some four years ago... back to the times when I wasn't that matured yet and a little egocentricity has filled my soul.

First Story:
"It's better to shut up..."

They hated me. One even cursed me to death and the other called me an evil. But why? All I did was tell something which at that time, I just felt like saying and since it's true as far as I know and that it does not intend to create trouble with anyone. They confronted me and asked me why have I said such things but I felt not liable for any explanations so I just keep my mouth shut...not knowing that it would make things worse...I said sorry alright and after some weeks we reconciled but still the explanation has to be given out even it's 4 years late...

"Alam kong mali ako na nasabi ko ang mga bagay na hindi naman dapat na-ibroadcast sa maraming tao pero nang sinabi ko iyon ay wala akong intensyong masama. Hindi ako nagpaliwanag non dahil kung may nagawa man akong mali ay sa dalwang tao lang iyon at hindi sa buong grupo dahil kahit paano ko isipin ay hindi sangkot ang mga taong ito sa sinabi ko..."

..next story in the continuation...